Kust van het Licht.

Langs 'de kust
van het licht*'
in een oude pick up
in geroest lichtblauw,
hoorde ik de stem
van Fiona, terwijl
de ronkende motor
me meevoerde langs
landschap, wadden
en wegen.

De man sprak Spaans
vloeiend en snel
als een ratelende
oude radio met kraak,
maar ik verstond er
zo weinig van,
alsof ik wel wilde;
me concentreerde
maar alleen zijn mond
bewegen zag.

*Costa de la Luz.

DEEL TWEE.

Reva en het zeggen.

De letters
ze dansten heel even
voor mijn ogen.
Omdat ik tranen voelde
wellen, ook over de rand
druppelend naar mijn benen.

Lieve Sjors,
je moest eens weten.
De kronkels in mijn buik.
De achtbaan in mijn lijf.
De kruispunten op mijn pad.

Dat dit is wat ik moet doen.
Dat dit is wat gebeuren moet.
Zoals het kopen van nieuwe gympen
of een nieuwe trui,
omdat er gaten in gevallen zijn.

Reva en de reistas.

Er zat een paspoort in.
Met een foto, lege blik,
zoals de gevangenen
in Amerika keken
als ze een bordje vasthielden
en schrokken van de flits
van een fototoestel.

Er zat een tandenborstel in.
Tandpasta in een washand.
Mama had het net ervoor
nog gewassen.

Er zaten kleren in.
Spijkerbroeken en sokken,
truien en t-shirts.
De rest moest maar
later gekocht.

Er zat een mobieltje in.
Met zeven oproepen
niet opgenomen.
Drie van mama.
Twee van Lena.
En twee van Sjors.

Reva en de voetstappen.

Een voet
voor de ander.
In een simpele pas,
vooruit.
Als ik mezelf eens
in slowmotion
achteruit kon
zien lopen.

Maar dat wilde ik niet.
Ik wilde alles voelen;
mijn hakken in de naden
van mijn gympen.
De bal van mijn voet
die op de harde ondergrond
gezet werd,
elke keer weer.

Mijn tenen die wiebelden
als ik even stilstond.
Ik stapte in.
Ik stapte in de trein,
zette mijn grote tas
naast me neer op de
rode leren bank.

Terwijl mijn blik
hoofd tegen de ruit
naar Antwoorden wilde.

Reva onderweg.

Alsof ik voorbij het spoor
die lang lange weg;
oneindig ver weg
zoals de lijn
die schreef
met een potlood tekende
en zelfs met een lange arm
niet eens bij het
laatste stipje kwam.

Alsof ik voorbij het spoor
voetstappen nauwelijks hoorbaar
op gympen, zo goed als kapot
verder liep,
verder liep.

Reva en de koffer.

Koffers
maak je soms open
of doe je dicht.
Je haalt er wat uit
stopt er wat in.

Een oude brief
in m'n jaszak.
Een koffer in mijn hand.
De wind door mijn haren
op een groot station.

Ze zeggen dat
in dromen
een station een tussenstop is.
Van A naar B.
Een begin en eindbestemming.
En onderweg
heel veel antwoorden
op veel belangrijke vragen.

Er stond een adres
op de oude brief
die gevonden was
op zolder.
Ik zei 'doei'
tegen Lena.
'Doei' tegen Sjors.
En ging op weg.